Recent news

Z radością informujemy, iż z dniem 9 lutego 2012 r. zaczyna funkcjonować platforma  zawierająca najnowsze informacje w zakresie prawa podatkowego. W każdym tygodniu w zakładce...
The Instytut Studiów Podatkowych Group came first as a tax consultancy, and second as the Most Efficient Tax Consultancy, in 4th edition of Tax Firms and Consultancies Ranking held...
We invite you to visit our new Portal, targeted at all those who professionally deal with settlement and clearance of taxes, contributions and fees. The Portal offers a complete compendium...

Newsletter

VAT
Prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących działalności opodatkowanej i niepodlegającej opodatkowaniu

 

 

 

W przypadku, gdy zakupione towary i usługi będą wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatnika i do działalności niepodlegającej opodatkowaniu, temu podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od takich zakupów.

 

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi  przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.


W przypadku braku wykonywania przez podatnik czynności zwolnionych od opodatkowania z tytułu otrzymanej faktury będzie mu przysługiwać prawo do odliczenia podatku w całości z uwagi, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 9/10, gdzie w pkt 8.15. Sąd wskazał: „(…) w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy”.


NSA stwierdził  w powołanej uchwale z dnia 24 października 2011 r.: „W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług brak obecnie unormowania zagadnienia określania proporcji, dającej podstawę do odliczenia podatku naliczonego od wydatków służących zarówno działalności gospodarczej podatnika (opodatkowanej i zwolnionej), jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego (niepodlegającej opodatkowaniu). Ministerialny projekt tej ustawy, skierowany do Sejmu w 2003 r., zawierał propozycję takiego unormowania. Przepis art. 88 ust. 6 projektu ustawy, odpowiadającego obecnej treści art. 90 p.t.u., przewidywał, że "Do obrotu uzyskanego z czynności, w stosunku do których nie przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego, wlicza się kwotę otrzymanych subwencji (dotacji) innych niż określone w art. 28 ust. 1 oraz wartości czynności niepodlegających opodatkowaniu". Treść tej normy została w początkowych pracach nad projektem ustawy zaakceptowana przez Sejm i w takim kształcie przekazana do Senatu (w ramach jednostki redakcyjnej art. 92 ust. 6). Senat jednak w toku prac uznał, że jest to unormowanie sprzeczne z prawem wspólnotowym, i wyeliminował z treści tej normy jej końcową część, odnoszącą się do "czynności niepodlegających opodatkowaniu". Poprawka ta została przyjęta przez Sejm i ostatecznie w ramach art. 90 ust. 7 p.t.u. przyjęto, że "Do obrotu uzyskanego z czynności, w stosunku do których nie przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, wlicza się kwotę otrzymanych subwencji (dotacji) innych niż określone w art. 29 ust. 1" (przepis ten został zresztą z dniem 1 czerwca 2005 r. w ogóle uchylony).


Wskazuje to jednoznacznie, że ustawodawca krajowy świadomie postanowił, aby przy ustalaniu wartości czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku, nie była uwzględniana wartość czynności niepodlegających opodatkowaniu.


Na tle zatem obecnej regulacji ustawy o podatku od towarów i usług za w pełni aktualną i trafną należy uznać tę linię orzeczniczą NSA (por. np. wyroki NSA z 30 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 903/08 oraz I FSK 904/08 oraz z 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1605/08), z której jednoznacznie wynika, że zawarte w przepisach art. 90 ust. 1-3 p.t.u. sformułowanie "czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia", należy rozumieć jako odnoszące się do czynności zwolnionych od podatku. Skoro bowiem rzecz dotyczy odliczenia podatku, to pod uwagę można wziąć tylko takie transakcje, które w ogóle objęte są zakresem przedmiotowym VAT. W tej części są to tylko czynności zwolnione od podatku, gdyż czynności niepodlegające w ogóle podatkowi nie są objęte zakresem przedmiotowym VAT. Sformułowanie "czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku", należy zatem rozumieć jako "czynności zwolnione od podatku" oraz czynności opodatkowane na specjalnych zasadach, gdzie ustawa wprost stwierdza, że podatnik nie ma prawa do odliczenia (por. art. 114 p.t.u.).


W konsekwencji za trafne należy uznać, wynikające z tych orzeczeń, stanowisko, że w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności) podatnik nie stosuje odliczenia częściowego według proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 p.t.u., lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych na potrzeby liczenia proporcji sprzedaży. W przypadku gdy podatnik wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane oraz czynności niepodlegające podatkowi, nie ma obowiązku stosowania odliczenia częściowego (gdyby ewentualnie chciał ustalać proporcję sprzedaży do celów odliczenia, to wyniesie ona 100%).


Brak jest bowiem - przy braku w ustawie jednoznacznej regulacji tego zagadnienia - podstaw do pozbawiania podatnika w ogóle możliwości odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych jednocześnie z czynnościami opodatkowanymi i nieopodatkowanymi, gdyż godziłoby to w zasadę neutralności VAT, przez bezpodstawne obciążenie podatnika podatkiem naliczonym wynikającym z tego rodzaju wydatków”.


Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w świetle polskiego prawa podatkowego (ustawa z dnia 11 marca 2004 r.) przy analizie prawa do odliczenia podatku naliczonego należy pomijać fakt wykorzystywania towaru do czynności nieobjętych zakresem ustawy, jeżeli towar lub usługa może – choćby w znikomym zakresie i tylko potencjalnie – służyć działalności opodatkowanej.

 


Małgorzata Słomka
doradca podatkowy nr 09900
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 22 517 30 64

 

 

 

 
Czy istnieje możliwość przechowywania faktur papierowych jedynie w postaci elektronicznej?

 

 

 

Przechowywanie faktur w postaci papierowej dla wielu przedsiębiorców wiąże się z dodatkowymi kosztami. W ramach obowiązującego prawa i celem minimalizacji kosztów, coraz więcej podmiotów rozważa możliwość zmiany sposobu przechowywania części lub całości faktur otrzymywanych w formie papierowej oraz paragonów i innych dokumentów dla celów podatkowych, tj. rozpoczęcia archiwizacji tych dokumentów jedynie w postaci elektronicznej (skanów).


Odpowiadając na zadane na wstępie pytanie należy wskazać, że zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w momencie powstania obowiązku podatkowego pod warunkiem, że podatnik posiada fakturę dokumentującą nabycie towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych, a także niezaistnienia przesłanek określonych w art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Jeżeli w chwili powstania obowiązku podatkowego podatnik nie dysponuje fakturą bądź dokumentem celnym, moment powstania prawa do odliczenia u nabywcy przesuwa się na moment otrzymania faktury bądź dokumentu celnego.


Zgodnie z art. 112 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty, w szczególności faktury, związane z tym rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem art. 130 d ust. 3 i art. 134 ust. 3.


W myśl art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., podatnicy przechowują wystawione przez siebie lub w swoim imieniu faktury oraz otrzymane faktury, w tym faktury wystawione ponownie, w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na podstawie art. 106m ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., podatnik określa sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury. Zgodnie z ustawą, przez autentyczność pochodzenia faktury rozumie się pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów lub usługodawcy albo wystawcy faktury, zaś przez integralność treści faktury rozumie się, że w fakturze nie zmieniono danych, które powinna zawierać faktura.


Reasumując, obecnie obowiązujące regulacje prawne dopuszczają możliwość przechowywania faktur (wystawianych kontrahentom i otrzymywanych od nich w formie papierowej) w dowolny sposób, w tym także w formie zapisu elektronicznego na elektronicznych nośnikach danych. Sposób ten jednak musi zapewniać przechowywanie faktur w podziale na okresy rozliczeniowe w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto, podatnik zobowiązany jest zapewnić odpowiednim organom na żądanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, bezzwłoczny dostęp do faktur, a w przypadku faktur przechowywanych w formie elektronicznej - również bezzwłoczny ich pobór i przetwarzanie danych w nich zawartych. Nie istnieją żadne ustawowe przeszkody do istnienia systemu "mieszanego", a wymogiem przechowywania faktury, jest zachowanie jej oryginalnej postaci gwarantującej autentyczność pochodzenia i integralność treści; ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. w formie obrazu elektronicznego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci.


Ze względu na powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przechowywanie oryginałów faktur służących za podstawę zwrotu poniesionych przez pracowników kosztów, otrzymanych w papierowej formie, w formie obrazów elektronicznych tj. skanów, przy zapewnieniu autentyczności pochodzenia oraz integralności treści i czytelności tych faktur jest jak najbardziej możliwe. Stanowisko to potwierdzają również najnowsze interpretacje organów podatkowych (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 27 lutego 2015 roku (IBPP3/443-1391/14/JP).

 

 

Bartłomiej Kurant
młodszy konsultant podatkowy
Bartł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 022 515 30 60 wew. 125

 

 

 

 
Korekta wierzytelności nieściągalnych a opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego

 

 

 

Zgodnie z art. 106b ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik jest zobowiązany dokumentować fakturą m.in. odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju. Przepis art. 106i ust. 7 stanowi, że faktury nie mogą być wystawiane wcześniej niż 30 dnia przed dokonaniem dostawy towaru, zaś ust. 8 tego artykułu wskazuje, że ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy. Powyższe oznacza, że w przypadku opłat rocznych (do których stosuje się przepisy art. 19a ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku od towarów i  usług) fakturę może wystawić wcześniej niż 30 dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego (pod warunkiem wskazania okresu rozliczeniowego, tj. roku, którego opłata dotyczy), w tym także przed ustawowym terminem płatności przypadającym na 31 marca każdego roku. W związku z tym że podatnik ma prawo wystawić faktury dokumentujące opłaty roczne wcześniej niż na 30 dni przed ostatnim dniem roku podatkowego, jak również ma prawo wystawić faktury przed ustawowym terminem płatności opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, przy czym obowiązek podatkowy powstanie w terminach opisanych powyżej, tj. w momencie otrzymania zapłaty, nie później niż w ostatnim dniu roku podatkowego.


Na podstawie art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu opłat rocznych, których nieściągalność została uprawdopodobniona. W myśl art. 89a ust. 1a tej ustawy, nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.


Oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie następuje poprzez zawarcie przez gminę i użytkownika wieczystego umowy w formie aktu notarialnego. Zawierana umowa odwołuje się do ustawy o gospodarce gruntami i co do zasady, nie może zawierać zapisów naruszających tę ustawę. Oznacza to między innymi, że terminy określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami dla opłat rocznych są jednocześnie terminami określonymi w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Użytkownik wieczysty jest zobowiązany do zapłaty opłaty rocznej do 31 marca każdego roku podatkowego. W związku z powyższym, w przypadku gdy nie dokona on płatności do dnia 31 marca danego roku (i nie została wydana decyzja zmieniająca termin płatności na późniejszy) może dojść do sytuacji gdy 150 dzień od dnia upływu terminu płatności nastąpi wcześniej niż obowiązek podatkowy dla tej opłaty. W przypadku braku decyzji zmieniającej termin płatności opłaty rocznej i jeżeli spełnione są warunki wynikające z art. 89a ust. 2, to w miesiącu, w którym upływa 150 dzień od terminu zapłaty podatnik mógłby skorzystać z prawa do korekty podatku należnego, ale ze względu na to, że nie wystąpił jeszcze obowiązek podatkowy korekta nie jest możliwa. Dlatego też w takim przypadku prawo do korekty, o której mowa w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług podatnik będzie miał dopiero w miesiącu, w którym powstanie obowiązek podatkowy, tj. podatnik w deklaracji za grudzień roku podatkowego wykaże obrót i podatek należny z tytułu opłaty rocznej i jednocześnie  podatnik może skorzystać z prawa do korekty VAT należnego zgodnie z art. 89a wyżej wskazanej ustawy.

 


Jacek Budziszewski
Doradca podatkowy nr wpisu 11583
Agent celny nr wpisu 10999
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 
Jakie czynności w ramach nieodpłatnego przekazania towarów nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

 

 

 

Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i uslug, przekazanie prezentów o małej wartości oraz próbek nie podlega opodatkowaniu, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą. Przytoczony powyżej przepis ma na celu wyłączenie spod opodatkowania działań o charakterze promocyjnym oraz marketingowym. Nieodpłatne przekazanie prezentów o małej wartości o innym charakterze, np. działań charytatywnych, będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.


Przez prezenty o małej wartości w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

  1. o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
  2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.


Orzeczenia sądów administracyjnych wskazują, iż mimo braku jednoznacznego wskazania, przy obliczaniu wartości nieodpłatnie przekazywanego prezentu należy brać pod uwagę każdorazowo kwotę netto - patrz np. wyrok WSA z dnia 28 lutego 2013 r. ( III SA/Wa 2363/12) i wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r. ( I FSK 1123/13).


Przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się identyfikowalne jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:

  1. ma na celu promocję tego towaru oraz,
  2. nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

 

 

Bartłomiej Kurant
młodszy konsultant podatkowy
Bartł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 022 515 30 60 wew. 125

 

 

 

 
Wyłączenia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy nieodpłatnym przekazaniu towarów

 

 

 

Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., przekazanie prezentów o małej wartości oraz próbek nie podlega opodatkowaniu, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą. Przytoczony powyżej przepis ma na celu wyłączenie spod opodatkowania działań o charakterze promocyjnym oraz marketingowym. Nieodpłatne przekazanie prezentów o małej wartości o innym charakterze, np. działań charytatywnych, będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.


Przez prezenty o małej wartości w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

  1. o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
  2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.


Przy definicji prezentów o małej wartości ustawa wskazuje jedynie, że w przypadku towarów o jednostkowej cenie nabycia (koszcie wytworzenia) nieprzekraczającej 10 zł należy wziąć pod uwagę kwotę towaru netto. Przepisy nie wskazują natomiast, czy limit 100 zł, wynikający z art. 7 ust. 4 pkt. 1 (tj. jeżeli podatnik prowadzi ewidencję osób obdarowanych), jest kwotą netto, czy brutto. Orzeczenia sądów administracyjnych wskazują, iż mimo braku jednoznacznego wskazania, należy brać pod uwagę każdorazowo kwotę netto - patrz np. wyrok WSA z dnia 28 lutego 2013 r. ( III SA/Wa 2363/12) i wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r. ( I FSK 1123/13). Skoro bowiem podatnik podatku od towarów i usług generalnie ma prawo do odliczenia podatku naliczonego, to trudno uznać, że wartość tego towaru powinna być uwzględniona w kwocie brutto.


Przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się identyfikowalny jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:

  1. ma na celu promocję tego towaru oraz,
  2. nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.


Wszelkiego rodzaju próbki nie mające charakteru konsumpcyjnego (np. próbka produktu wysłana do ośrodka badań w celu przeprowadzenia analizy właściwości produktu) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie podlega podatkowi od towarów i usług także udostępnienie próbek w ramach degustacji, która ma na celu promocję produktu. Potwierdził to m.in. dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 18 grudnia 2013 r. (ILPP2/443-901/13-2/AK).

 

 

Bartłomiej Kurant
młodszy konsultant podatkowy
Bartł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 022 515 30 60 wew. 125

 

 

 

 
Wykluczenie użycia pojazdu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą

 

 

 

Zgodnie z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług pojazdy samochodowe uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Jak stwierdził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. (I SA/Kr 1834/14) „(…) dopóki mamy do czynienia z tzw. „czynnikiem ludzkim” istnieje potencjalne zagrożenie, że dany pojazd może zostać wykorzystany do celów innych niż związane z działalnością gospodarczą spółki. Okoliczności tej nie da się całkowicie wyeliminować, chodzi zatem jedynie o stworzenie takich mechanizmów i wprowadzenie takich zasad używania pojazdów, które dadzą maksymalną gwarancję wykorzystania ich wyłącznie w działalności gospodarczej podatnika. Wydaje się zatem, że sporządzenie stosownego regulaminu obwarowanego sankcjami za nieprzestrzeganie zapisów w nim zawartych, zapoznanie z nim użytkowników pojazdów, kontrola okresowa oraz kontrola w czasie rzeczywistym stanowią wystarczające i obiektywne środki dla zabezpieczenia wykorzystania przedmiotowych pojazdów dla celów działalności gospodarczej”. Przykładem nadzoru może być np. wyznaczenie osoby, która cyklicznie weryfikuje sporządzane przez użytkowników samochodów ewidencje przebiegu pojazdu poprzez ich porównanie np. z fakturami dokumentującymi zakup paliwa, czy wskazaniami licznika.

 

 

Wojciech Safian
Młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 0618483348

 

 

 

 
Stanowiska organów podatkowych w stosunku do możliwości opodatkowania sprzedaży środków trwałych w procedurze VAT-marża

 

 

 

Stanowisko organów podatkowych w stosunku do możliwości opodatkowania sprzedaży środków trwałych w procedurze VAT-marża nie jest jednoznaczne. W interpretacji indywidualnej nr ILPP2/443-243/14-4/MR z dnia 3 czerwca 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, podatnik zadał pytanie, czy opodatkowaniu w procedurze VAT-marża może podlegać sprzedaż środka trwałego posiadanego przez niego przez okres dwóch lat i wykorzystywanego jedynie do działalności opodatkowanej. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, iż do sprzedaży środka trwałego (samochodu) może mieć zastosowanie szczególna procedura w zakresie dostawy towarów używanych zawarta w art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o ile spełnione zostaną warunki dodatkowe, określone w art. 120 ust. 10 tej ustawy. Zatem w sytuacji, gdy środek trwały został nabyty w systemie VAT marża jako towar używany w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zakupiony przez podatnika od podmiotu wymienionego w art. 120 ust. 10 tej ustawy - podatnikowi przy sprzedaży tego środka trwałego (towaru używanego) przysługuje prawo do zastosowania szczególnej procedury VAT – marża. W takim przypadku, jeżeli kwota sprzedaży równa jest kwocie nabycia, to podstawa opodatkowania równa jest 0,00 zł, a kwota podatku należnego przy sprzedaży przedmiotowego samochodu będzie równa 0,00 zł.


Inne stanowisko zajął w nowszej interpretacji indywidualnej nr IPPP2/443-1040/14-4/MT z dnia 13 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie. Organ stwierdził, iż w wypadku sprzedaży środka trwałego (samochodu) nie może mieć zastosowania szczególna procedura w zakresie dostawy towarów używanych zawarta w art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Środek trwały był wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych, jego docelowym nabyciem nie była dalsza odsprzedaż, tylko użytkowanie w działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie podkreślił, że w konsekwencji podatnik nie będzie mógł zastosować procedury VAT-marża w zakresie sprzedaży tego środka trwałego. Ponadto, jak wskazał organ, wykorzystywanie przez podatnika środka trwałego do czynności opodatkowanych oznacza, że warunek zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. nie został spełniony, tym samym podatnik dokonując sprzedaży powinien tę transakcję opodatkować na zasadach ogólnych stawką 23%.

 

 

Bartłomiej Kurant
młodszy konsultant podatkowy
Bartł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 022 515 30 60 wew. 125

 

 

 

 
Czy tylko częściowe wykorzystanie towaru lub usługi do działalności gospodarczej wiąże się także z częściowym prawem do odliczenia podatku naliczonego?

 

 

 

Problem istnieje od początku obowiązywania tego podatku, czyli od dnia 5 lipca 1993 r., w tym również w jego „przedwspólnotowej” wersji i dotyczy obiektywnie większości podatników, którzy - obok czynności podlegających temu podatkowi – wykonują również działalność niegospodarczą, co jest przecież domeną większości osób fizycznych i spółek z udziałem tych osób.     Należy rozróżnić tu dwie sytuacje:

  1. gdy „niegospodarcze” wykorzystanie towarów i usług podlega opodatkowaniu na podstawie art. 7 ust. 2 i 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług,
  2. gdy „niegospodarcze” wykorzystanie wiąże się z działalnością bezwzględnie niepodlegającą opodatkowaniu.


Ad 1) W tym przypadku dokonanie odliczenia wiąże się z obowiązkiem opodatkowania czynności w istocie niegospodarczych, ale jako nieodpłatnych podlegających opodatkowaniu na podstawie tych przepisów. Przekazanie, zużycie oraz darowizny towarów mogą mieć w świetle art. 7 ust. 2 tej ustawy cel niegospodarczy, a usługa nieodpłatnego udostępnienia majątku na cele niegospodarcze, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt. 1, podlega opodatkowaniu tylko gdy podatnikowi przysługiwało całkowite lub częściowe prawo do odliczenia z tytułu nabycia tego majątku lub jego części składowych. Oznacza to, że sposób wykorzystania towarów i sług, mimo niegospodarczego charakteru, daje prawo do odliczenia, a w przypadku jego dokonania, nie rodzi obowiązku korekty. Zarazem to „wykorzystanie” nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu.


Ad 2) Przypadek drugi jest obiektywnie trudny do sprecyzowania: czy mogą wystąpić przypadki wykorzystania towarów i usług na cele niegospodarcze, których nie wymieniają art. 7 ust. 2 i 8 ust. 2 ustawy?  Obiektywnie jest tu tylko jeden: gdy podatnik wykorzystuje nabyte towary i sługi na cele niegospodarcze w sposób odpłatny, czyli działalność podatnika nie ma charakteru gospodarczego. Niewykonano więc tu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 tej ustawy,  lecz była to działalność odpłatna. I tu dochodzimy do punktu wyjścia: jeśli jakiekolwiek wykorzystywanie towarów i usług przez podmiot ma charakter odpłatny, to są to czynności podlegające opodatkowaniu, czyli podmiot ten staje się podatnikiem. Oznacza to, że ma z tego tytułu prawo do odliczenia.


Czy istnieje więc problem, z którym wiąże się projektowana nowelizacja art. 86 tej ustawy, pociągająca za sobą obowiązek obliczenia i stosowania nowej proporcji („preproporcji”)? W świetle uchwały NSA z dnia 24 października 2011 r. fakt częściowego wykorzystania towarów i usług na cele bezwzględnie niepodlegające opodatkowaniu nie ma wpływu na prawo do odliczenia w świetle art. 86 ustawy.
Przed podatnikami stanie dość absurdalny dylemat: czy podporządkowanie się nowym przepisom, obliczać i stosować nową proporcję, czy też nierobić nic i opodatkować wszelkie przypadki niegospodarczego wykorzystania towarów i usług niezależnie od tego, czy mają one charakter odpłatny czy nieodpłatny. Zależeć to będzie od postawy podatnika, lecz obiektywnie problem pojawi się dopiero w 2016 r., gdyż zmiany te wejdą w życie w przyszłym roku.

 

 

Witold Modzelewski
Profesor Uniwersytetu Warszawskiego
Instytut Studiów Podatkowych

 

 

 

 
Czy powstają różnice kursowe na podatku od towarów i usług?

 

 

 

Koszty wyrażone w walucie obcej przeliczane są kursem średnim NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Uregulowanie zobowiązania skutkuje powstaniem podatkowych różnic kursowych. Podatkowe różnice kursowe nie powstaną jednak w odniesieniu do części tego zobowiązania odpowiadającej kwocie VAT w przypadku rozliczania różnic kursowych tzw. metodą podatkową. Powyższy pogląd wyrażony został m.in. w wyroku NSA z dnia 1 października 2014 r. (II FSK 2182/12): „(…) W orzeczeniu, o którym mowa, Sąd wskazał co następuje: "Wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej to, że różnice w wycenie kwot podatku od towarów i usług, wynikające z ryzyka kursowego nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wprost, nie oznacza, że są one kosztem podatkowym. Jakkolwiek przepis art. 15a ust. 1 wyodrębnia różnice kursowe m.in. w kosztach podatkowych, to jednak nie mają one autonomicznego charakteru. Dopiero, jeżeli wynikający z transakcji gospodarczej wydatek ma związek z przychodem i zostanie uznany za koszt podatkowy, to również różnice kursowe z takim wydatkiem (kosztem uzyskania przychodów) związane mogą zostać uznane za koszt podatkowy". Zdaniem Sądu, "Istota różnic kursowych polega na urealnieniu przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zmian kursów waluty. Jeżeli więc w określonym stanie faktycznym nie ma kosztu uzyskania przychodu, to nie ma również podstawy do jego urealniania. W przypadku podatku od towarów i usług ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych wyraził zasadę, że podatek ten nie wywołuje na jej gruncie skutków podatkowych. Jest neutralny podatkowo. Zasada ta dotyczy zarówno kosztów uzyskania przychodów jak i przychodów".
Wywody te Naczelny Sąd Administracyjny uzupełnił następującym spostrzeżeniem: "Z treści art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. wynika, że podatku od towarów i usług, z wyjątkiem trzech ściśle określonych przypadków nie mających zastosowania w sprawie, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Skoro zatem podatek od towarów i usług, poza enumeratywnie wyliczonymi przypadkami nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów, to tym samym do tej kategorii nie mogą zostać zaliczone różnice kursowe, jako należności pochodne bezpośrednio z tym podatkiem związane".
Wobec tej konstatacji, za bezzasadny uznał Sąd zarzut naruszenia 12 ust. 4 pkt 9 oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. oraz art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. w zakresie, w jakim Sąd dokonał bezzasadnego zawężenia pojęć przychodu i kosztu podatkowego.


Jak zaznaczono, "Z treści art. 15a ust. 1 u.p.d.o.p. wynika (...), że różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3. Są elementem (zwiększają przychód lub koszt) przychodów lub kosztów, a nie odrębnym przychodem lub kosztem. Innymi słowy z treści analizowanego przepisu wynika, że różnice kursowe nie mogą być samodzielnie kwalifikowane jako koszt lub przychód podatkowy. W przeciwnym razie regulacja zawarta w art. 15a u.p.d.o.p. byłaby zbędna, gdyż o tym czy ujemne różnice kursowe są kosztem, a jeżeli tak to w jakiej wysokości decydowałby art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.".

 

 

Andrzej Łukiańczuk
Doradca podatkowy nr 10266
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 
Zmiany w uldze na złe długi

 

 

 

Zgodnie z rządowy projektem ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo zamówień publicznych, od dnia 1 kwietnia 2015 r. ulga na złe długi będzie mogła być stosowana także przez podmioty powiązane. Głównie dotyczy to sytuacji powiązania przez stosunki rodzinne oraz z tytułu przysposobienia. Dotyczy to też powiązań kapitałowych, majątkowych oraz wynikających ze stosunku pracy. Jednocześnie wyłączony zostanie obowiązek dokonywania korekty podatku naliczonego przez dłużników pozostających w trakcie postępowania upadłościowego albo w trakcie likwidacji.
Inną zmianą wynikającą z ustawy jest zmiana polegająca na tym, iż w przypadku, gdy dłużnik będzie pozostawał w ostatnim dniu miesiąca, w którym upływa 150. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie albo na fakturze, w czasie postępowania upadłościowego lub w takcie likwidacji wyłączony zostanie obowiązek dokonania przez niego korekty podatku naliczonego. Zaznaczyć należy, że przepisy te powinny być zastosowane także do wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona po dniu 31 grudnia 2012 r. Zgodnie z założeniami ma to zapewnić symetrię stosowania tej instytucji, bowiem wierzyciel w takim przypadku nie będzie również uprawniony do dokonania stosownej korekty.

 

 

Piotr Zyśk
Młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 1 of 23
Top

 

parp eu audyt

 

Zapytanie ofertowe   |   o projekcie

 

 

 

 

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka