Recent news

Z radością informujemy, iż z dniem 9 lutego 2012 r. zaczyna funkcjonować platforma  zawierająca najnowsze informacje w zakresie prawa podatkowego. W każdym tygodniu w zakładce...
The Instytut Studiów Podatkowych Group came first as a tax consultancy, and second as the Most Efficient Tax Consultancy, in 4th edition of Tax Firms and Consultancies Ranking held...
We invite you to visit our new Portal, targeted at all those who professionally deal with settlement and clearance of taxes, contributions and fees. The Portal offers a complete compendium...

Newsletter

VAT
Czy tylko częściowe wykorzystanie towaru lub usługi do działalności gospodarczej wiąże się także z częściowym prawem do odliczenia podatku naliczonego?

 

 

 

Problem istnieje od początku obowiązywania tego podatku, czyli od dnia 5 lipca 1993 r., w tym również w jego „przedwspólnotowej” wersji i dotyczy obiektywnie większości podatników, którzy - obok czynności podlegających temu podatkowi – wykonują również działalność niegospodarczą, co jest przecież domeną większości osób fizycznych i spółek z udziałem tych osób.     Należy rozróżnić tu dwie sytuacje:

  1. gdy „niegospodarcze” wykorzystanie towarów i usług podlega opodatkowaniu na podstawie art. 7 ust. 2 i 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług,
  2. gdy „niegospodarcze” wykorzystanie wiąże się z działalnością bezwzględnie niepodlegającą opodatkowaniu.


Ad 1) W tym przypadku dokonanie odliczenia wiąże się z obowiązkiem opodatkowania czynności w istocie niegospodarczych, ale jako nieodpłatnych podlegających opodatkowaniu na podstawie tych przepisów. Przekazanie, zużycie oraz darowizny towarów mogą mieć w świetle art. 7 ust. 2 tej ustawy cel niegospodarczy, a usługa nieodpłatnego udostępnienia majątku na cele niegospodarcze, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt. 1, podlega opodatkowaniu tylko gdy podatnikowi przysługiwało całkowite lub częściowe prawo do odliczenia z tytułu nabycia tego majątku lub jego części składowych. Oznacza to, że sposób wykorzystania towarów i sług, mimo niegospodarczego charakteru, daje prawo do odliczenia, a w przypadku jego dokonania, nie rodzi obowiązku korekty. Zarazem to „wykorzystanie” nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu.


Ad 2) Przypadek drugi jest obiektywnie trudny do sprecyzowania: czy mogą wystąpić przypadki wykorzystania towarów i usług na cele niegospodarcze, których nie wymieniają art. 7 ust. 2 i 8 ust. 2 ustawy?  Obiektywnie jest tu tylko jeden: gdy podatnik wykorzystuje nabyte towary i sługi na cele niegospodarcze w sposób odpłatny, czyli działalność podatnika nie ma charakteru gospodarczego. Niewykonano więc tu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 tej ustawy,  lecz była to działalność odpłatna. I tu dochodzimy do punktu wyjścia: jeśli jakiekolwiek wykorzystywanie towarów i usług przez podmiot ma charakter odpłatny, to są to czynności podlegające opodatkowaniu, czyli podmiot ten staje się podatnikiem. Oznacza to, że ma z tego tytułu prawo do odliczenia.


Czy istnieje więc problem, z którym wiąże się projektowana nowelizacja art. 86 tej ustawy, pociągająca za sobą obowiązek obliczenia i stosowania nowej proporcji („preproporcji”)? W świetle uchwały NSA z dnia 24 października 2011 r. fakt częściowego wykorzystania towarów i usług na cele bezwzględnie niepodlegające opodatkowaniu nie ma wpływu na prawo do odliczenia w świetle art. 86 ustawy.
Przed podatnikami stanie dość absurdalny dylemat: czy podporządkowanie się nowym przepisom, obliczać i stosować nową proporcję, czy też nierobić nic i opodatkować wszelkie przypadki niegospodarczego wykorzystania towarów i usług niezależnie od tego, czy mają one charakter odpłatny czy nieodpłatny. Zależeć to będzie od postawy podatnika, lecz obiektywnie problem pojawi się dopiero w 2016 r., gdyż zmiany te wejdą w życie w przyszłym roku.

 

 

Witold Modzelewski
Profesor Uniwersytetu Warszawskiego
Instytut Studiów Podatkowych

 

 

 

 
Czy powstają różnice kursowe na podatku od towarów i usług?

 

 

 

Koszty wyrażone w walucie obcej przeliczane są kursem średnim NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Uregulowanie zobowiązania skutkuje powstaniem podatkowych różnic kursowych. Podatkowe różnice kursowe nie powstaną jednak w odniesieniu do części tego zobowiązania odpowiadającej kwocie VAT w przypadku rozliczania różnic kursowych tzw. metodą podatkową. Powyższy pogląd wyrażony został m.in. w wyroku NSA z dnia 1 października 2014 r. (II FSK 2182/12): „(…) W orzeczeniu, o którym mowa, Sąd wskazał co następuje: "Wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej to, że różnice w wycenie kwot podatku od towarów i usług, wynikające z ryzyka kursowego nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wprost, nie oznacza, że są one kosztem podatkowym. Jakkolwiek przepis art. 15a ust. 1 wyodrębnia różnice kursowe m.in. w kosztach podatkowych, to jednak nie mają one autonomicznego charakteru. Dopiero, jeżeli wynikający z transakcji gospodarczej wydatek ma związek z przychodem i zostanie uznany za koszt podatkowy, to również różnice kursowe z takim wydatkiem (kosztem uzyskania przychodów) związane mogą zostać uznane za koszt podatkowy". Zdaniem Sądu, "Istota różnic kursowych polega na urealnieniu przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zmian kursów waluty. Jeżeli więc w określonym stanie faktycznym nie ma kosztu uzyskania przychodu, to nie ma również podstawy do jego urealniania. W przypadku podatku od towarów i usług ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych wyraził zasadę, że podatek ten nie wywołuje na jej gruncie skutków podatkowych. Jest neutralny podatkowo. Zasada ta dotyczy zarówno kosztów uzyskania przychodów jak i przychodów".
Wywody te Naczelny Sąd Administracyjny uzupełnił następującym spostrzeżeniem: "Z treści art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. wynika, że podatku od towarów i usług, z wyjątkiem trzech ściśle określonych przypadków nie mających zastosowania w sprawie, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Skoro zatem podatek od towarów i usług, poza enumeratywnie wyliczonymi przypadkami nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów, to tym samym do tej kategorii nie mogą zostać zaliczone różnice kursowe, jako należności pochodne bezpośrednio z tym podatkiem związane".
Wobec tej konstatacji, za bezzasadny uznał Sąd zarzut naruszenia 12 ust. 4 pkt 9 oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. oraz art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. w zakresie, w jakim Sąd dokonał bezzasadnego zawężenia pojęć przychodu i kosztu podatkowego.


Jak zaznaczono, "Z treści art. 15a ust. 1 u.p.d.o.p. wynika (...), że różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3. Są elementem (zwiększają przychód lub koszt) przychodów lub kosztów, a nie odrębnym przychodem lub kosztem. Innymi słowy z treści analizowanego przepisu wynika, że różnice kursowe nie mogą być samodzielnie kwalifikowane jako koszt lub przychód podatkowy. W przeciwnym razie regulacja zawarta w art. 15a u.p.d.o.p. byłaby zbędna, gdyż o tym czy ujemne różnice kursowe są kosztem, a jeżeli tak to w jakiej wysokości decydowałby art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.".

 

 

Andrzej Łukiańczuk
Doradca podatkowy nr 10266
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 
Zmiany w uldze na złe długi

 

 

 

Zgodnie z rządowy projektem ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo zamówień publicznych, od dnia 1 kwietnia 2015 r. ulga na złe długi będzie mogła być stosowana także przez podmioty powiązane. Głównie dotyczy to sytuacji powiązania przez stosunki rodzinne oraz z tytułu przysposobienia. Dotyczy to też powiązań kapitałowych, majątkowych oraz wynikających ze stosunku pracy. Jednocześnie wyłączony zostanie obowiązek dokonywania korekty podatku naliczonego przez dłużników pozostających w trakcie postępowania upadłościowego albo w trakcie likwidacji.
Inną zmianą wynikającą z ustawy jest zmiana polegająca na tym, iż w przypadku, gdy dłużnik będzie pozostawał w ostatnim dniu miesiąca, w którym upływa 150. dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie albo na fakturze, w czasie postępowania upadłościowego lub w takcie likwidacji wyłączony zostanie obowiązek dokonania przez niego korekty podatku naliczonego. Zaznaczyć należy, że przepisy te powinny być zastosowane także do wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona po dniu 31 grudnia 2012 r. Zgodnie z założeniami ma to zapewnić symetrię stosowania tej instytucji, bowiem wierzyciel w takim przypadku nie będzie również uprawniony do dokonania stosownej korekty.

 

 

Piotr Zyśk
Młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 
Odliczenie podatku w przypadku samochodów przeznaczonych na wynajem

 

 

 

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia 10listopada 2014 r., (IPTPP4/443-644/14-4/OS) rozstrzygnął kwestię dotyczącą podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu „opłaty wstępnej” oraz rat leasingowych wynikających z umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego w okresie oddania pojazdu w odpłatne użytkowanie jak również w sytuacji, gdy po upływie 6 miesięcznego okresu wynajmu samochód będzie dalej przeznaczony na wynajem i wykorzystywany do działalności opodatkowanej w stanie prawnym obowiązującym do 31 marca 2014 r.. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Podatnik będący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednym z rodzajów prowadzonej działalności jest wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek (wg klasyfikacji PKD 2007 - 77.11.Z). Podatnik zawarł w dniu 19 maja 2011 roku umowę leasingu operacyjnego na okres 47 miesięcy tj. do 22/4/2015 roku. Przedmiotem umowy leasingu jest samochód osobowy. Wnioskodawca przeznaczył ww. samochód Audi A7 na wynajem i w okresie od VI/2011 roku do III/2012 roku zawarł szereg krótkoterminowych umów najmu, z tytułu których wystawiał faktury sprzedaży i jako czynność opodatkowana podatkiem od towarów i usług obciążał należnym podatkiem VAT w wysokości 23%. Oznacza to, że podatnik w wyniku czynności opodatkowanych oddawał w najem przedmiotowy samochód przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. W okresie od IV/2012 roku do 31/3/2014 roku samochód nadal był przeznaczony do oddania w odpłatne użytkowanie podmiotom trzecim, jednak z powodu braku zainteresowania tego typu usługą podatnik wykorzystywał ww. samochód na inne cele związane z jego działalnością gospodarczą - w tym okresie nie wystawiał faktur sprzedaży opodatkowanych podatkiem od towarów i usług z tytułu najmu przedmiotowego samochodu. Faktura dotycząca opłaty wstępnej oraz rat leasingowych zostały wystawione na rzecz podatnika. Opłata wstępna miała związek wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Opłata wstępna była płatnością ujętą w warunkach finansowych umowy leasingu. Oddanie samochodu w najem było u podatnika czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Przedmiotowy pojazd był wykorzystywany od początku przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy (od VI.2011 r. do III.2012 r.) wyłącznie na najem. Po upływie okresu najmu przedmiotowy pojazd był przeznaczony na pozostałe cele prowadzonej przez podatnika  działalności gospodarczej (usługowo-handlowej), której czynności były opodatkowane wyłącznie podatkiem od towarów i usług. Organ podatkowy stwierdził, że w sytuacji, gdy przedmiotowy samochód osobowy, wzięty w leasing w dniu 19 maja 2011 roku, przeznaczony był do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu na okres nie krótszy niż sześć miesięcy, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 100% wynikającego z faktury dokumentującej „opłatę wstępną” oraz z faktur dokumentujących raty leasingowe (otrzymanych do dnia 31 grudnia 2013 r.), na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy nowelizującej. Na podstawie ww. przepisu podatnikowi zdaniem organu przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 100%, wynikającego z faktur dokumentujących raty leasingowe, w sytuacji, kiedy leasingowany samochód osobowy przeznaczony jest do dalszego wynajmu, ale jest również wykorzystywany do prowadzenia działalności opodatkowanej do czynności opodatkowanych innych niż wynajem samochodów. Organ podkreślił również, że w tej sytuacji istotne znaczenie ma fakt, iż przedmiotowy samochód po zakończeniu umowy najmu trwającej powyżej 6 miesięcy nadal przeznaczony jest do dalszego wynajmu, pomimo, iż w okresie, gdy brak jest zainteresowania usługą najmu, jest wykorzystywany przez Spółkę do innych czynności opodatkowanych. Jednocześnie zgodnie art. 86a ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących raty leasingowe (otrzymanych od dnia 1 stycznia 2014 r, do dnia 31 marca 2014 r. ), w okresie, w którym samochód był przeznaczony na wynajem oraz wykorzystywany do prowadzenia działalności opodatkowanej, innej niż wynajem. Reagując podatnikowi przysługiwało zatem prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usługi leasingu przedmiotowego samochodu, pod warunkiem jednak, że nie zaistniały ograniczenia, o których mowa w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług.

 

 

Piotr Wesołowski
konsultant podatkowy
piotr.wesoł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60 wew. 255

 

 

 

 
Planowane zmiany w podatku od towarów i usług na dzień 1 stycznia 2015 r.

 

 

 

1. Część ogólna

 


Nowe zasady dotyczące kas fiskalnych


Od dnia 1 stycznia 2015 r. wchodzi w życie nowe rozporządzenie w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Zmieni ono dotychczasowe zasady korzystania z kas fiskalnych. Podatnicy, którzy będą dostarczać towary i świadczyć usługi, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, będą zwolnieni z obowiązku ewidencji. Do tego zwolnienia nie będzie stosowany limit obrotów (20.000 zł), chyba że czynności o których mowa będą w całości udokumentowane fakturą.


Wśród czynności, które powodują obowiązek rejestracji za pomocą kasy fiskalnej dodano:

  1. dostawy zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych (dotychczas utrata zwolnienia występowała wyłącznie w przypadku dostaw nośników zapisanych);
  2. dostawy perfum i wód toaletowych (PKWiU 20.42.11.0), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów (dotychczas dostawy te nie powodowały utraty zwolnienia);
  3. naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania);
  4. w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów;
  5. w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów;
  6. w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów;
  7. usługi prawnicze, z wyłączeniem usług określonych w poz. 28 załącznika (czynności notarialne);
  8. usługi doradztwa podatkowego;
  9. usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56) , z wyłączeniem usług świadczonych na pokładach samolotów lub usług stołówek przez placówki wymienione w art. 43 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, udostępnianych wyłącznie dla uczniów, studentów i innych podopiecznych oraz nauczycieli i personelu; obowiązek ewidencjonowania usług związanych z wyżywieniem dotyczy wyłącznie usług:
  • świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo oraz
  • przygotowania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),
  • usługi fryzjerskie, kosmetyczne i kosmetologiczne,


–    z wyłączeniem świadczenia usług przez podatnika na rzecz pracowników oraz przez spółdzielnie mieszkaniowe na rzecz członków lub innych osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub które są właścicielami lokali położonych w budynkach administrowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe, jak również przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali – przez podatnika, który prowadzi działania we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej i w ten sposób bierze udział w świadczeniu tych usług.


Do wszystkich usług wymienione powyżej zwolnienie obecnie obowiązujące będzie nadal trwało, aż do upływu dwóch miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym wykonano tę czynności (pozostałych czynności, wskazanych obecnie w rozporządzeniu, które także w 2015 r. będą obligowały do ich księgowania za pomocą kas fiskalnych nie będzie miał zastosowania dwumiesięczny okres karencji). Tak więc podatnicy którzy świadczyli powyższe usługi lub dokonywali dostawy towarów wskazanych powyżej w roku 2014 lub w latach wcześniejszych zwolnienie z księgowania za pomocą kas fiskalnych utraci moc 28 lutego 2015 r.


Od dnia 1 stycznia 2015 r. zacznie również obowiązywać zmieniony katalog czynności zwolnionych przedmiotowo z księgowania za pomocą kas fiskalnych (niezależnie od wartości obrotów). Uściślono oraz dodano zwolnienia usług usługi telekomunikacyjnych, usług elektronicznych i nadawczych świadczonych przez podatników. Wśród usług prawniczych zwolnienie z księgowania za pomocą kas fiskalnych stosować będzie można wyłącznie do czynności notarialnych, bez względu na PKWiU. Usunięto zwolnienie dotyczące świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, o ile łącznie są spełnione następujące warunki:

  1. każde świadczenie usługi dokonane przez podatnika jest dokumentowane fakturą, w której są zawarte dane identyfikujące odbiorcę oraz
  2. liczba świadczonych usług, o których mowa w pkt 1, w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 50,

–    przy czym liczba odbiorców tych usług w tym okresie była mniejsza niż 20.

 


Usunięto również zwolnienie sprzedaży biletów i rezerwacja miejsc przy przewozach rozkładowych pasażerskich, pod warunkiem że zapłaty za wykonaną czynność dokonano w całości za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.


Dodano również zwolnienie, zgodnie z którym nie podlega ewidencjonowaniu dostawa towarów i świadczenie usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji (zwolnienie jest niezależne od limitu obrotów 20.000 zł jednak znajdować będzie zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy czynności te w całości zostały udokumentowane fakturą).

 

 

Nowe zasady odliczania podatku VAT


Od nowego roku mają wejść w życie nowe zasady odliczania podatku VAT, w przypadku w którym podatnik prowadzi działalność mieszaną. Odbywać ma się to w porozumieniu z naczelnikiem urzędu skarbowego, a przyjęcie wstępnych założeń odliczenia nie będzie mogło zostać podważone w czasie kontroli czy postępowań skarbowych. Nowelizacja będzie dawała podatnikowi możliwość określenia stopnia, w jakim dany towar lub usługa służy czynnościom opodatkowanym, a jaka nie. W przypadku towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów prowadzonej przez podatnika działalności podlegającej opodatkowaniu, jak i do celów innych, nie dających się w całości przypisać działalności opodatkowanej, sposób obliczenia zakresu (proporcji) wykorzystania nabywanych towarów i usług do celów działalności podlegającej opodatkowaniu, który odpowiada najbardziej specyfice prowadzonej przez podatnika działalności i dokonywanych nabyć, będzie mógł zostać uzgodniony z naczelnikiem urzędu skarbowego. Naczelnik ten na wniosek podatnika (w przypadku zatwierdzenia propozycji obliczania proporcji przedstawionej przez podatnika) dokona „uznania prawidłowości sposobu określenia proporcji”. W przypadku, gdy uzna przedstawiony mu sposób za nieprawidłowy, będzie obowiązany do wskazania sposobu, który odpowiada najbardziej specyfice prowadzonej przez podatnika działalności. W ramach tej procedury naczelnik urzędu skarbowego, będzie mógł żądać złożenia przez podatnika dodatkowych wyjaśnień. Będzie również mógł zaskarżyć przedstawioną przez naczelnika urzędy skarbowego metodę.


Ustalona wspólnie metoda będzie stosowana od okresu, w którym złożony został wniosek, w okresie przejściowym uznanie prawidłowości ma działać również wstecz, do okresów przed dniem wejścia w życie zmiany. Naczelnik urzędu skarbowego nie będzie miał prawa do podważania sposobu określenia proporcji w trakcie postępowań podatkowych lub kontrolnych, w przypadku w którym został on uznany lub wskazany przez niego wcześniej za najbardziej odpowiedni. Warunkiem jest, to że ustalony sposób liczenia proporcji będzie stosowany do tych samych warunków gospodarczych, które były przedmiotem uzgodnienia i występować będą w późniejszym okresie.

 


Zmiany dotyczące zgłoszenia rejestracyjnego


Od dnia 1 stycznia 2015 r. weszły w życie zmiany dotyczące dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego (VAT-R) przez podatników rejestrujących działalność gospodarczą dla celów podatku od towarów i usług. Naczelnicy urzędów skarbowych dokonywać będą potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako „podatnika VAT czynnego” lub jako „podatnika VAT zwolnionego”, wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Wynika z tego że podatnik nie będzie zmuszony do „potwierdzenia rejestracji”, a tym samym nie podlegać będzie opłacie skarbowej w wysokości 170 zł, która obecnie powinna być uiszczona przed złożeniem zgłoszenia. Zniesienie obligatoryjnego potwierdzania zgłoszenia rejestracyjnego dla celów podatku od towarów i usług powinno obniżyć koszty rozpoczynania działalności gospodarczej. Lista podatników zwolnionych z obowiązku składania zgłoszenia (VAT-R) poszerzy się o:
1.    Podatników nieposiadających na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonują transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, jeżeli wykonują na terytorium kraju wyłącznie następujące czynności:

  • usługi transportowe i usługi pomocnicze związane bezpośrednio z importem towarów, w przypadku gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania w imporcie towarów;
  • usługi w zakresie kontroli i nadzoru ruchu lotniczego, świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym;
  • usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz inne o podobnym charakterze usługi świadczone na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym;
  • usługi świadczone na obszarze portów morskich polegające na obsłudze środków transportu morskiego lub służące bezpośrednim potrzebom ich ładunków;
  • usługi świadczone na obszarze portów morskich, związane z transportem międzynarodowym, polegające na obsłudze środków transportu lądowego oraz żeglugi śródlądowej lub służące bezpośrednim potrzebom ich ładunków;
  • usługi ratownictwa morskiego, nadzoru nad bezpieczeństwem żeglugi morskiej i śródlądowej oraz usługi związane z ochroną środowiska morskiego i utrzymaniem akwenów portowych i torów podejściowych;
  • usługi związane z obsługą statków, wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11, należących do armatorów morskich, z wyłączeniem usług świadczonych na cele osobiste załogi;
  • usługi polegające na remoncie, przebudowie lub konserwacji statków, wymienionych w klasie PKWiU ex 30.11, oraz ich części składowych,
  • usługi polegające na remoncie, przebudowie lub konserwacji środków transportu lotniczego oraz ich wyposażenia i sprzętu zainstalowanego na nich, używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym;
  • usługi, w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i usług są podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dla której podatnikiem jest nabywca,
  • pozostałe usługi świadczone na rzecz armatorów morskich lub innych podmiotów wykonujących przewozy środkami transportu morskiego służące bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, lub ich ładunków;
  • usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne świadczone na rzecz osób niebędących podatnikami, o których mowa w art. 28a ustawy, rozliczane w ramach szczególnej procedury, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a i 7 ustawy (nowe zasady określania miejsca świadczenia usług elektronicznych, telekomunikacyjnych oraz nadawczych w przypadku świadczenia na rzecz konsumentów)

 


Zmiana terminu zapłaty zobowiązania podatkowego w przypadku importu dokonanego przez upoważniony podmiot gospodarczy


Obecnie podatnik który importuje towary jest obowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług w terminie termin 10 dni, licząc od dnia powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych. Termin ten jest zbieżny z terminem płatności należności celnych. W innych krajach UE, np. Niemczech czy Holandii, wprowadzono rozgraniczenie terminu płatności należności celnych od podatkowych.


Od dnia 1 stycznia 2015 r. podatnik, który posiada status upoważnionego podmiotu gospodarczego (AEO) będzie mógł rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Jedynym warunkiem jaki musi spełnić jest to, że musi on działać we własnym imieniu i na własną rzecz lub w imieniu i na rzecz którego jest składane zgłoszenie celne przez przedstawiciela bezpośredniego w rozumieniu przepisów celnych. Do takiego podatnika będą miały zastosowanie dotychczasowe przepisy ust. 2–4, 6, 7 oraz 9–11 art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług, które obowiązują przedsiębiorców korzystających z procedury uproszczonej.

 

 


2. Część szczegółowa


Zmiana zasad wyznaczania miejsca świadczenia usług elektronicznych, telekomunikacyjnych oraz nadawczych


Od 1 stycznia 2015 r. podatnicy zamierzający świadczyć usługi telekomunikacyjne, nadawcze oraz elektroniczne w innym państwie, będą zmuszeni do rozliczania podatku od towarów i usług w państwach konsumpcji. Wprowadzono w tym celu możliwość skorzystania z uproszczenia wynikającego z tak zwanego systemu małego punktu kompleksowej obsługi (ang. Mini One Stop Shop, MOSS). Po dokonaniu rejestracji w tym systemie usługodawca będzie mógł rozliczyć podatek z tytuły świadczonych na rzecz osób niebędących podatnikami, usług telekomunikacyjnych, nadawczych oraz świadczonych drogą elektroniczną składając jedną deklarację (deklaracje mają być składane na bazie kwartalnej) i dokonując jednej płatności podatku. System ten ma za zadanie przekazać wpłacony podatek do poszczególnych państw konsumpcji zgodnie z informacjami przekazanymi w deklaracji. Rozliczać się mogą za jego przyczyną zarówno podmioty mające siedzibę działalności gospodarczej na terytorium UE, ale nieposiadające takiej siedziby w państwie członkowskim konsumpcji, jak też podmioty zagraniczne na rzecz osób niebędących podatnikami, o których mowa w art. 28a.


Organem właściwym dla celów rejestracji w systemie MOSS dla osób nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju – właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście.


Co ciekawe rejestracja w systemie MOSS nie będzie obowiązkowa, jednakże podatnicy którzy jej nie dokonają, a będą chcieli świadczyć powyższe usługi będą musieli rozliczać podatek na własną rękę.
Zmiany dotyczące zakresu odpowiedzialności solidarnej, kaucji gwarancyjnej, oraz ulgi za złe długi


Podatników, którzy zajmują się dostawą paliw obejmie planowana nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług zakładająca podwyższenie kaucji gwarancyjnej odpowiednio do 1 000,000 zł (minimalna) oraz 10 000,000 zł (maksymalna). Kaucja maksymalna zdaniem ustawodawcy ma za zadanie chronić nawet w przypadku, gdy kwota VAT od dostaw towarów wrażliwych odchyliłaby się o więcej niż 20% od kwoty stanowiącej jedną piątą podatku należnego przypadającego od wartości zrealizowanej sprzedaży. Kaucja gwarancyjna w przypadku zwrotu nie będzie podlegała oprocentowaniu. Podatnicy mający złożoną kaucję gwarancyjną, którzy złożą wniosek o odroczenie płatności podatku lub rozłożenia go na raty, będą w niedogodnej sytuacji, gdyż uznawać się będzie, że po złożeniu takich wniosków podatnik posiada zaległości podatkowe, w związku z czym kaucja będzie pokrywała te zaległości. W rezultacie czego może dojść do sytuacji w której podatnik, aby móc dalej prowadzić działalność, będzie zmuszony do uzupełnienia brakującej kwoty kaucji gwarancyjnej.


Do katalogu towarów objętych odpowiedzialnością solidarną za zapłatę podatku od towarów i usług doda się komputery przenośne, takie jak tablety, notebooki, laptopy itp. oraz konsole do gier.
W przepisach regulujących ulgę za złe długi wprowadzona ma być m.in. zasada zgodnie z którą korygowanie odliczonego podatku od towarów i usług w przypadku, w którym dłużnik będzie w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji na ostatni dzień okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od wskazanego w umowie lub na fakturze terminu płatności nie będzie konieczne. Podatek w takiej sytuacji, będzie zaliczany do masy upadłościowej.

 


Usługi finansowe i ubezpieczeniowe


Planowane na 2015 r. zmiany w podatku od towarów i usług zakładają uchylenie zwolnienia usług około finansowych i około ubezpieczeniowych. Obecnie zwolnienie od podatku ma zastosowanie nie tylko do samej usługi ubezpieczeniowej czy usługi finansowej, lecz ma zastosowanie również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi finansowej lub ubezpieczeniowej, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia tej podstawowej usługi zwolnionej – finansowej czy ubezpieczeniowej. Zgodnie z zapisami dyrektywy 2006/112/WE tzw. usługi „cząstkowe” wobec usługi ubezpieczeniowej lub finansowej (czyli te usługi wskazywane w art. 43 ust 13 ustawy o podatku od towarów i usług) są zbliżone do czynności „back office” i w ocenie TSUE nie stanowią usług ubezpieczeniowych lub finansowych ani usług pokrewnych, korzystających ze zwolnienia z opodatkowania. Proponowana zmiana polskich przepisów prowadzić ma do usunięcia zwolnienia z podatku świadczenia usług stanowiących element zwolnionej od podatku usługi finansowej lub ubezpieczeniowej, stanowiącej odrębną całość nawet wówczas gdy jest usługą właściwą i niezbędną do świadczenia usługi zwolnionej (głównej). Usunięcie przepisów zwalniających z podatku od towarów i usług usługi około finansowe i około ubezpieczeniowe nie będzie skutkować ich całkowitym opodatkowaniem. Podatnicy, będą mogli dochodzić zwolnienia, gdy wykażą, że usługi przez nich świadczone stanowią konieczny element usługi podstawowej. Na tej podstawie będą mogli kwalifikować ich zwolnienie z podatku.

 

 

 

 
Korekty z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów

 

 

 

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 oraz art. 20b.
Występują sytuacje, w których należność z tytułu zrealizowanych wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów powinna być umniejszana na skutek następujących przyczyn: zwrotów towarów i reklamacji dokonanych przez spółkę, otrzymanych przez spółkę rabatów dotyczących zrealizowanych wcześniej WNT, udzielonych spółce skont z tytułu dokonania płatności w określonym terminie, zmniejszenia ceny nie będącego korektą wcześniejszego błędu, lecz w wyniku ustaleń poczynionych pomiędzy spółką a kontrahentem po zrealizowaniu WNT.


Zatem z przyczyn niezależnych od spółki, po dokonaniu wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zmianie ulegają ich wartości. Fakt ten jest dokumentowany przez danego dostawcę wystawionymi dokumentami korygującymi. Spółka w momencie dokonania danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie wie, czy dojdzie do jego korekty. Wobec tego fakt korekty danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jest nową okolicznością, niemożliwą do przewidzenia w chwili wystawienia faktury pierwotnej przez danego dostawcę.
Korekta wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powinna być uwzględniana w oparciu o otrzymany przez spółkę dokument korygujący, potwierdzający przez dostawcę towarów istnienie okoliczności powodujących konieczność korekty pierwotnie dokonanych transakcji.


Podatnik nabywa prawo do dokonania korekty wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z chwilą spełnienia warunków do jego zastosowania, określonych przez sprzedawcę w wystawionym przez niego dokumencie korygującym – ponieważ to sprzedawca, poprzez wystawienie dokumentu korygującego, ostatecznie określa zmiany dotyczące sprzedanego wcześniej towaru.
Wobec powyższego, spółka jest/będzie zobowiązana do rozliczenia korekty wartości z tytułu danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w okresie otrzymania dokumentu korygującego, na którym dostawca towarów potwierdza istnienie okoliczności powodujących konieczność korekty pierwotnie dokonanej transakcji. Obniżenie wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w sytuacji, gdy jest ono skutkiem czynności mających miejsce po wystawieniu pierwotnej faktury, powinno nastąpić w dacie otrzymania dokumentu korygującego.


Korektę wartości danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, należy wykazać w deklaracji VAT oraz w informacji podsumowującej VAT UE w okresie otrzymania przez spółkę od kontrahenta dokumentu korygującego tą transakcję (faktury korygującej bądź innego dokumentu wystawionego przez kontrahenta).


Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim nabyte towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.


W celu skorzystania z prawa do odliczenia podatku, ustawodawca w art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje na obowiązek otrzymania przez podatnika faktury dokumentującej dostawę towarów, stanowiącą u niego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Korektę wartości danego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, należy wykazać w okresie otrzymania od kontrahenta dokumentu korygującego. W związku z powyższym, termin otrzymania od kontrahenta dokumentu korygującego dane wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (do końca trzeciego miesiąca od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego wcześniej przez spółkę, czy po upływie trzeciego miesiąca od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego wcześniej przez spółkę) nie ma wpływu na rozliczenie tej korekty przez spółkę.
Podsumowując korektę wartości wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, spółka winna rozpoznać w okresie otrzymania od kontrahenta dokumentu korygującego (faktury korygującej bądź innego dokumentu wystawionego przez kontrahenta), bez względu na to, czy upłynął trzeci miesiąc od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonanego wcześniej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez spółkę, czy też nie.

 

 

Jacek Budziszewski
Doradca podatkowy nr wpisu 11583
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 

 

 

 

 

 
Miejsce świadczenia w przypadku usług udzielania pożyczek podmiotom zagranicznym

 

 

 

Zgodnie z art. 28b ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Przez podatnika rozumie się:

  1. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności,
  2. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej.

 

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w przypadku gdy polski podatnik podatku od towarów i usług udziela pożyczkę podatnikowi podatku od wartości dodanej, wówczas miejscem świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej (ewentualnie, w przypadkach o których mowa w art. 28b ust. 2 -3ustawy o podatku od towarów i usług, miejsce w którym znajduje się stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy lub jego stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu). Podobnie stwierdził m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, który w interpretacji indywidualnej z dnia 21 listopada2012 r. (nr ITPP2/443-979c/12/AD) uznał, że miejscem świadczenia usługi udzielenia pożyczki przez podatnika podatku od towarów i usług podatnikowi od wartości dodanej z siedzibą w Luksemburgu jest Luksemburg.


Tożsame regulacje stosuje się w przypadku usług udzielania pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług podmiotom niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE. Wówczas – zgodnie z art. 28l pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług – miejscem świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorcy posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

 

 

Wojciech Safian
Młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 0618483348

 

 

 

 
Czy w przypadku przekwalifikowania samochodu z ciężarowego na osobowy trzeba zastosować korektę podatku od towarów i usług?

 

 

 

W dniu 3 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał interpretację indywidualną (sygn. ILPP2/443-946/14-2/EN) dotyczącą następującego stanu faktycznego. Wnioskodawca w dniu 21 grudnia 2013 roku zakupił samochód ciężarowy o wartości netto 36.806,52 zł oraz dokonał odliczenia całego podatku z faktury zakupowej, tj. 8.423,98 zł. Samochód posiadał zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów VAT-1.


W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, czy w przypadku przekwalifikowania tego samochodu z ciężarowego na osobowy trzeba zastosować korektę podatku VAT mając na uwadze, że przy zakupie samochodu osobowego, Wnioskodawca mógłby odliczyć maksymalnie kwotę 6.000 zł. Zdaniem Wnioskodawcy, korekta podatku VAT nie miała zastosowania do jego przypadku. Dyrektor uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe, powołując następującą interpretację przepisów.
W art. 90b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazano, że w przypadku gdy w ciągu 60 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym odpowiednio nabyto, dokonano importu lub oddano do używania pojazd samochodowy:

  1. o którym mowa w art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a, nastąpi zmiana jego wykorzystywania na wykorzystywanie do celów działalności gospodarczej i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik jest obowiązany do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego pojazdu;
  2. w odniesieniu do którego kwotę podatku naliczonego stanowiła kwota, o której mowa w art. 86a ust. 1, nastąpi zmiana jego wykorzystywania na wykorzystywanie wyłącznie do działalności gospodarczej, podatnik jest uprawniony do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego pojazdu.

 

W myśl art. 90b ust. 2 ustawy, w przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 1, nastąpi sprzedaż pojazdu samochodowego, uznaje się, że wykorzystanie tego pojazdu zostało zmienione na wykorzystanie wyłącznie do działalności gospodarczej, aż do końca okresu korekty. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio również w przypadku, o którym mowa w art. 86a ust. 13 (art. 90b ust. 3 ustawy). 


Zgodnie z art. 90b ust. 4 ustawy, na potrzeby korekty, o której mowa w ust. 1, uznaje się, że pojazd samochodowy odpowiednio nie jest już wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej albo jest wykorzystywany wyłącznie do takiej działalności począwszy od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana jego wykorzystywania. Korekty tej dokonuje się w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła zmiana, w kwocie proporcjonalnej do pozostałego okresu korekty.


W przypadku gdy podatnik wykorzystuje pojazd samochodowy w działalności gospodarczej również do czynności zwolnionych od podatku bez prawa do odliczeń, kwota korekty, o której mowa w ust. 1, powinna uwzględniać proporcję określoną w art. 90, zastosowaną przy odliczeniu (art. 90b ust. 5 ustawy).


Stosownie do art. 90b ust. 6 ustawy, w przypadku pojazdów samochodowych o wartości początkowej nieprzekraczającej 15 000 zł korekty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się, jeżeli zmiana ich wykorzystywania nastąpiła w okresie 12 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym odpowiednio nabyto, dokonano importu lub oddano do używania ten pojazd samochodowy. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.


Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw – przepisy art. 90b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do pojazdów samochodowych nabytych, importowanych lub wytworzonych przez podatnika od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.


W ust. 2 ww. artykułu wskazano, że przepisy art. 90b ust. 1 i 2 oraz ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również odpowiednio do sprzedaży pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 7.


Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw – w przypadku użycia przez podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza pojazdów samochodowych nabytych, importowanych lub wytworzonych przez podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przy których nabyciu, imporcie lub wytworzeniu kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% lub 60% kwoty podatku:
1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika,
2) należnego z tytułu:

  • świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 podatnikiem jest ich usługobiorca,
  • dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1 podatnikiem jest ich nabywca,
  • wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,

3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a ustawy zmienianej w art. 1,
4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b ustawy zmienianej w art. 1, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34 tej ustawy


– nie więcej jednak niż odpowiednio 5000 zł lub 6000 zł, nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.


Na potrzeby ust. 1 przepis art. 8 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw).


Analizując powyższe przepisy należy zauważyć, że do dnia 1 kwietnia 2014 r. w sytuacji gdy w pojeździe zostały dokonane zmiany konstrukcyjne które spowodowały, że samochód utracił cechy dotychczas pozwalające na pełne odliczenie podatku naliczonego, to wówczas podatnik miał obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego.


Natomiast zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami (tj. od 1 kwietnia 2014 r.) w przypadku pojazdów nabytych przed 1 kwietnia 2014 r., dla których wydano zaświadczenie uprawniające do skorzystania z pełnego odliczenia podatku VAT z faktury zakupu, a następnie podatnik dokonał przeróbek ww. pojazdu, w wyniku których pojazd nie spełnia już wymagań niezbędnych dla wydania takiego zaświadczenia – podatnik nie koryguje odliczonego wcześniej podatku naliczonego. Powyższe wynika z braku przepisu w obecnie obowiązującej regulacji, który nakładałby na podatnika obowiązek dokonania takiej korekty.


Reasumując, w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę zmian konstrukcyjnych (przeróbek) w zakupionym samochodzie i przekwalifikowania go na samochód osobowy – w wyniku czego nie będzie on spełniał warunków uprawniających do pełnego odliczenia podatku naliczonego – Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty podatku naliczonego odliczonego z tytułu zakupu tego samochodu.

 


Małgorzata Lehmann-Ziaja
młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 032 259 71 50

 

 

 

 
Kasy fiskalne - problemy wynikające z nowego rozporządzenia

Zgodnie z rozporządzeniem z 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2014 r., poz. 1544), z kas fiskalnych korzystać będą musieli m.in. lekarze, dentyści, prawnicy (poza notariuszami), doradcy podatkowi, warsztaty samochodowe, zakłady kosmetyczne, fryzjerskie i gastronomiczne (także te zajmujące się cateringiem).
Zamierzeniem polityków jest aby wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług, którzy dokonują sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych, byli zobowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku za pomocą kas fiskalnych. Wprowadzenie tego rozporządzenia może jednak wprowadzić wiele zamieszania.


Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązek zainstalowania kasy fiskalnej nie rozłącznie związany jest z generowaniem dodatkowych kosztów dla firmy. Rozporządzenie wydaje się jednak nie precyzyjne, m. in w zakresie obowiązku dotyczących usług opieki medycznej. Nie zostało jasno wskazane czy wyłączenie ze zwolnienia usług dotyczy wyłącznie lekarza lub dentysty, oraz czy też obejmuje również podmioty, które takim lekarzom zlecają wykonanie usług w zakresie opieki medycznej.


Dodatkowo wprowadzony został krótki, bo dwumiesięczny okres dostosowawczy do nowych obowiązków ewidencjonowania obrotów na kasie fiskalnej dla podatników świadczących nie tylko usługi z zakresu opieki medycznej, co będzie przysparzać dodatkowych problemów. Bowiem przekroczenie tego terminu może pozbawić podatnika prawa do ulgi (max. 700 zł) za każde urządzenie rejestrujące, a także narazić na poważne konsekwencje finansowe ze strony kontroli skarbowej w przypadku wykrycia wykonywania usług z pominięciem kasy fiskalnej. Jednak mimo wszystko podatnicy będą musieli podołać wymaganiom jakie zostały na nich nałożone w powyższym rozporządzeniu.


Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

 


Piotr Zyśk
Młodszy konsultant podatkowy
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. (22) 517 30 60

 
Pomniejszony zakres zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 2015 r.

 

 

 

Zmiany w zakresie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy pomocy kas rejestrujących przewiduje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. Obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 29 listopada 2012 r. wygasa wraz z końcem 2014 r.


Katalog czynności, do których nie będą miały zastosowania generalne zwolnienia określony został w § 4 rozporządzenia. Istniejącą już listę rozszerzono o następujące pozycje, dotyczące:

  • usług naprawy pojazdów samochodowych, motocykli, motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),
  • usług w zakresie wymiany opon lub kół,
  • usług w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
  • usług w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów,
  • usług prawnych (w tym w zakresie doradztwa podatkowego), z wyjątkiem usług notariuszy w zakresie objętym wpisem do repertorium A i P,
  • usług fryzjerskich, kosmetycznychi kosmetologicznych,
  • usług gastronomicznych, z wyjątkiem usług świadczonych na pokładach samolotów
  • oraz w sposób określony w pozycji 43 załącznika do projektu rozporządzenia,
  • dostaw perfum i wód toaletowych, z wyjątkiem towarów, dostarczanych na pokładach samolotów - z wyjątkiem dostawy, o której mowa w lit. b-l, będącej dostawą towarów, o której mowa w pozycji 33 załącznika do projektu rozporządzenia.


W przypadku wskazanych usług obejmowanych na mocy rozporządzenia z dnia 4 listopada 2014 r. bezwzględnym obowiązkiem ewidencjonowania, przewidziano odpowiedni okres dostosowawczy na zainstalowanie kasy rejestrującej. Tym samym w przypadku podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2014 r. świadczenie tych usług, zastosowanie mają regulacje przewidujące ich zwolnienie, co do zasady, przez okres ponad dwóch miesięcy, chyba że wcześniej podatnik utraci prawo do danego tytułu zwolnieniowego na zasadach ogólnych.
Nowe rozporządzenie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących wejdzie w życie od 1 stycznia 2015 r. i będzie obowiązywać w okresie 2 lat (2015-2016 r.).

 

 

Bartłomiej Kurant
młodszy konsultant podatkowy
bartł This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
tel. 022 515 30 60 wew. 125

 

 

 

 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 1 of 23
Top

 

parp eu audyt

 

Zapytanie ofertowe   |   o projekcie

 

 

 

 

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka